Bilmem, belki biraz hayattan...

aslında bu gece canımı sıkan neydi biliyor musunuz? neden doğal olanın değil de yapmacık, popüler ve herkes tarafından beğenilen şeylerin tutulduğu ve sevildiği. artık vazgeç dostum bundan. bu gece sadece yazmam gerekenin alkol vergileri olduğunu düşündüm. neden düşündüğümü bilmiyorum ama düşünebiliyor olmak bile benim için yeterliydi. günümüz şartlarında düşünen çocuklar yetiştirmek yerine köreltilmiş tekdüze beyinlerin topluma karıştığı eğitim sistemi varken düşünmek büyük bir maharet. sahi ya neden biz bir şişe bira için saatlerimizi harcarken padişahlarımız bizim emeklerimizi vergi adıyla alıkoyarak keyiflerine göre harcayabiliyorlar. satın aldığımız şeylere para olarak değil de saat olarak bakmayı deneylim mi? hadi gelin başlayalım. o çok sevdiğiniz self servis kahvecilerde bir bardak kahve için 20 lira değil de yaklaşık 3 saatini harcadığını düşünürsen belki de bakış açın değişecektir dostum. insanların içinde kendini daha elit hissedebilmek için harcadığın saatler ölüm sana yakl...

 hayat biraz acımasızdır. ama kimine göre biraz. sahi hayattan zevk almak insanı yoran şey midir yoksa zevk almanı engelleyen şeyler mi yoranlardır? bu sorunun sebebine ineceğimi zannediyorsanız bir tık yanıldınız. kaybedenler kulübünü bir kez daha izledikten sonra bir şeylere el atmak zorunda olduğumu düşündüm. o günlerden bugünlere kadar bizi yoran neydi acaba diye düşünmekten kendimi alıkoyamıyorum. toplumları yoran şey sansürdür. aslında toplumlar demekte biraz yanlış gibi geliyor bana. sansürün yorduğu tek şey düşünen insanlardır. malum bu günlerde düşünen insan bulmak zor. düşünmekten mi vazgeçtik yoksa bizi düşünmemeye iten şeyler mi var diye düşünmek daha doğru olur. biliyorum yazım yanlışları harf hataları ve size belki de boş gelecek konular bunlar ama kendimi yazarken kendim gibi hissediyorum. hayatın yorduğu anneme küfretseniz bile ben kendi bildiğimi yapacağım bunu unutmayın. günler birbirini kovalarken sizi düşünmekten alıkoyan şeylerin ne olduğunu düşünmeyi unutmayın...